مصاحبه با آقای دکتر بابک فرهنگ مقدم

بیوگرافی:

دوران متوسطه را در رشته ریاضی فیزیک از سال ۶۹ تا ۷۳ در دبیرستان البرز گذراند و دوره کارشناسی را در رشته مهندسی صنایع در دانشگاه علم و صنعت به اتمام رسانید و سپس در شرکت صاایران به مدت یکسال مشغول به کار شد و بعد از آن به عنوان مسئول سیستم های مدیریت کیفیت به شرکت قطعه سازی آسیا  رفت. در سال ۸۰ به استخدام شرکت ایران خودرو درآمد و همزمان، تحصیل در دوره کارشناسی ارشد را در دانشگاه علوم و  تحقیقات آغاز نمود.

حوزه کاری وی در ایران خودرو مهندسی لجستیک بود که در این حوزه تجربیات ارزنده ای کسب کرده و علاوه بر مسئولیت پروژه هایی نظیر سایت سوریه، بلاروس، مصر و … ریاست کل مهندسی لجستیک شرکت ایران خودرو را برعهده داشته است. از فعالیت های پژوهشی وی می توان به مقالات کنفرانسی در زمینه لجستیک و چندین مقاله در زمینه oR اشاره کرد که در مجلات خارج از کشور به چاپ رسیده است. هم اکنون نیز در حال اتمام پایان نامه دکتری می باشد.

آقای دکتر فرهنگ مقدم، نحوه ی ورودتان به دانشگاه آزاد پرند چگونه بود؟

سال ۱۳۸۳ بود که خانم دکتر علیقلی، معاونت آموزشی وقت دانشگاه، از طریق آقای مهندس سپهری مقدم طی تماسی تلفنی بنده و آقای دکتر فتاحی را از نیاز دانشگاه تازه تأسیس پرند به جذب استاد مطلع کردند و برای عضویت در هیأت علمی از ما دعوت به عمل آوردند. در سال ۱۳۸۴ به عضویت هیأت علمی درآمدم؛ اما بدلیل اینکه اولین دانشجویان مهندسی صنایع این دانشگاه، ورودیان سال ۸۳ بودند، دو ترم آغازین حضورم را به تدریس دروس OR و اقتصاد مهندسی برای دانشجویان IT گذراندم و بعد از اینکه دانشجویان صنایع به دروس تخصصی رسیدند، در این رشته مشغول به تدریس شدم.

در چه سالی و چگونه به عنوان مدیریت گروه رشته صنایع انتخاب شدید؟

در بدو ورودم به دانشگاه، گروه خاصی وجود نداشت؛ من به همراه آقایان دکتر فرج پور، دکتر فتاحی و مهندس سپهری مقدم حضور داشتیم و در جلسه ای که سال ۸۴ توسط آقای دکتر معمارزاده ریاست وقت دانشگاه آزاد پرند تشکیل شد، بنده با رأی اکثریت بعنوان مدیر گروه صنایع انتخاب شدم و در زمان معاونت آموزشی دکتر رستگاری و دکتر فرزاد نیز در همین سمت ابقاء شدم.

در دانشگاه های سراسری بعضاً شاهدیم که اساتیدی با مدرک فوق لیسانس نیز مدیریت گروه را بر عهده دارند، آیا شرایط خاصی از نظر تحصیلات و مدرک دانشگاهی برای احراز این پست نیاز است؟

شرایط خاصی وجود ندارد. طبق قانون یکی از اعضای هیأت علمی با پیشنهاد اعضای گروه مربوطه و البته پس از تأیید معاونت آموزشی توسط ریاست دانشگاه به این سمت منصوب می شود. فقط چند تبصره وجود دارد که به عنوان مثال اساتیدی که بورسیه هستند؛ چون تعداد واحد موظفی شان کمتر است و امکان دارد زمان کمتری را به این موضوع اختصاص دهند، ترجیحاً بعنوان مدیر گروه انتخاب نشوند؛ ولی در همین دانشگاه پرند بعضی از مدیر گروه ها بورسیه نیز بودند که از این جمله می توان به دکتر بهنامیان، مدیر گروه اسبق رشته مکانیک، اشاره کرد. در دانشگاه های سراسری هم که اشاره کردید اساتیدی با مدرک فوق لیسانس مدیر گروه هستند، به واسطه ی سابقه و احاطه ای است که به مطلب دارند.

زمانیکه دکتر رستگاری استعفا دادند، آقای دکتر کیانی ریاست وقت دانشگاه برای احراز پست معاونت آموزشی به من پیشنهاد دادند؛ اما مشغله ای که داشتم اجازه نداد که حتی به این قضیه فکر کنم.

در سال های اخیر دکتر رستگاری از رشته مکانیک و دکتر فرزاد از رشته IT بعنوان معاونین آموزشی دانشگاه انتخاب شده اند، آیا به شما نیز چنین پیشنهادی شده و خودتان تمایلی برای حضور در این سمت دارید؟

زمانیکه دکتر رستگاری استعفا دادند، آقای دکتر کیانی ریاست وقت دانشگاه برای احراز پست معاونت آموزشی به من پیشنهاد دادند؛ اما مشغله ای که داشتم اجازه نداد که حتی به این قضیه فکر کنم. اتفاقاً آقای دکتر کیانی در زمان معارفه آقای دکتر فرزاد، برای اینکه از ایشان بابت پذیرش چنین مسئولیت سنگینی قدردانی کنند، اشاره ای کردند که برخی افراد از زیر بار مسئولیت فرار کردند و حتی اسم نیز بردند؛ ولی به هر حال در آن زمان برایم مقدور نبود که این کار را قبول کنم و بعد از آن نیز پیشنهاد دیگری مطرح نشده است.

در دروسی که شما تدریس می کنید تا چه اندازه برای دانشجویان پروژه و فعالیت های پژوهشی تعریف می کنید و به نظر شما آیا چنین رویکردی اصولاً در تقویت روحیه تحقیق و پژوهش محوری دانشجویان برای مقطع کارشناسی ارشد موثر است؟

در ابتدا باید دید که درس مربوطه چه هدفی را دنبال می کند و کجا به کار دانشجو می آید، سپس برای آن فعالیت پژوهشی تعریف کرد؛ بطور مثال OR مبحثی است که اگرچه در Scale بزرگ می تواند گره گشا باشد و حتی بسیاری از شرکت های معتبر و پیشرفته آمریکایی از OR برای کارهای روزمره و عادی خود استفاده می کنند؛ ولی سر کلاس به دلیل محدودیت زمانی، محدودیت لابراتوار و محدودیتی که دانشجویان دارند، ما به سیلابس های خاص و از قبل تعیین شده بسنده می کنیم و در تلاشیم که در درجه اول مفهوم در ذهن دانشجو نهادینه شود؛ چرا که وقتی مفهوم نهادینه شد می تواند در آینده خودش را گسترش دهد و در بحث کارشناسی ارشد نیز برای دانشجو مفید باشد. به همین دلیل سر کلاس OR  و کنترل موجودی معمولاً کار پژوهشی خاصی به دانشجو نمی دهم؛ ولی در کلاس حمل و نقل، از آنجایی که بهتر است دانشجو سیلابس کمتر، اما در مقابل مطالب را عمیق تر فراگیرد و موضوع را به خوبی لمس کند، او را به سراغ کار پژوهشی می فرستیم. به هر حال در دروس مختلف روند کاری متفاوت است.

در مورد قسمت دوم سؤال شما باید عرض کنم که در رشته صنایع پژوهش هایمان بسیار بیشتر از دیگر رشته هاست. در مقطع کارشناسی دروسی مثل اقتصاد مهندسی، ارزیابی کار و زمان، طرح ریزی واحدهای صنعتی، تحلیل سیستم، MIS و … همگی دارای پروژه هستند؛ البته باید در نظر گرفت که ذات دوره لیسانس با ارشد متفاوت است؛ مقطع لیسانس می خواهد تعدادی کارشناس تربیت کند و آنها را وارد صنعت کند؛ اما دوره کارشناسی ارشد یک دوره ی آمادگی برای دکتری می باشد. به نظر من مقطع کارشناسی ارشد در واقع واسط بین لیسانس و دکتری می باشد.

برخی مهندسین صنایع ما منتظرند که یک اتفاق ویژه ای در زندگی کاری شان رخ دهد تا آنها بتوانند بهبود چشمگیری ارائه دهند و به واسطه ی آن معلومات خودشان را نشان دهند و خرج کنند.

بسیاری از دانشجویان موفق رشته صنایع که قصد ادامه تحصیل دارند، به دلیل صنعتی نبودن کشور ما و ارتباط ضعیف بین دانشگاه و صنعت، معتقدند که برای پیشرفت تحصیلی و شغلی باید در خارج از کشور ادامه تحصیل دهند. آیا این موضوع را قبول دارید؟

قبول دارم که صنعت و دانشگاه در کشور ما تعامل کافی را ندارند و صنعت بر اساس نیاز خود به مراکز آکادمیک مراجعه نمی کند و البته این موضوع صرفاً مختص رشته صنایع نیست و تقریباً در همه رشته ها چنین مشکلی وجود دارد. اگرچه سطح صادرات و تکنولوژی ما بطور میانگین نسبت به کشورهای صنعتی پایین تر است (طبیعتاً چون کشوری در حال توسعه هستیم، با هشت کشور صنعتی دنیا از این لحاظ فاصله زیادی داریم)؛ ولی در بعضی زمینه ها حتی کارخانه هایی وجود دارند که قطعاتی به شرکت های معتبر اروپایی صادر می کنند و این طور نیست که مهندسین صنایع ما نتوانند اینجا کار کنند. برخی مهندسین صنایع ما منتظرند که یک اتفاق ویژه ای در زندگی کاری شان رخ دهد تا آنها بتوانند بهبود چشمگیری ارائه دهند و به واسطه ی آن معلومات خودشان را نشان دهند و خرج کنند. در بحث مهندسی صنایع، دو نوع بهبود داریم؛ اولی بهبود مستمر است؛ یعنی شما کافیست فکر کنید و نگاه کنید و از پیش پا افتاده ترین مسائل و مشکلات شروع کرده و چیزهای خیلی جزئی که با کمترین هزینه ای قابل حل است را شناسایی کنید. این اقدامات زمینه را برای رسیدن به مرحله دوم بهبود که Breakthrough یا جهش برای بهبود کیفی می باشد فراهم می کند. در این زمینه ژاپنی ها اصطلاحی به نام گمبا  (Gemba) به معنی کف کارگاه دارند؛ بدین مضمون که کسی می تواند زندگی کاری موفقی داشته باشد و بهبود دهد که در گمبا کار کند؛ یعنی همه چیز و همه ی مشکلات ریز را ببیند و آنها را  حل کند.

در مورد اینکه امکان پیشرفت برای دانشجویان مهندسی صنایع در خارج از کشور بیشتر است، از نظر آکادمیک امری طبیعی است؛ چرا که رتبه  دانشگاه های کشورهایی نظیر آمریکا، انگلیس، کانادا، آلمان و استرالیا به هیچ وجه با دانشگاه های ما قابل مقایسه نیست. در زمینه ی شغلی و تحصیلی نیز باید دو نکته را در نظر گرفت. اگر مهندسین صنایع ما بخواهند در خارج از کشور مشغول به کار شوند، به راحتی نمی توانند در زمینه خودشان کار پیدا کنند، مگر اینکه در زمینه ای خاص متخصص شده باشند. در بحث تحصیلی هم اگر بتوانند درس بخوانند و  مشکلات روحی پیدا نکنند، بسیار خوب است.

بطور کلی افرادی در خارج از کشور می توانند موفق شوند که قبل از اقدام برای رفتن، همه جوانب را در نظر بگیرند و با آگاهی از مشکلات و سختی های احتمالی و مقایسه آن با روحیات خود، همه شرایط را سنجیده و در نهایت بهترین تصمیم را برای رسیدن به هدفشان اتخاذ کنند. متأسفانه بعضی از افراد در مورد خارج از کشور غیرمنصفانه تبلیغ کرده و شرایط آنجا را از هر لحاظ ایده آل توصیف می کنند و بدون در نظر گرفتن مشکلات فقط محاسنش را می بینند.

برای انتخاب اعضای هیأت علمی در گروه صنایع چه معیارهایی را در نظر می گیرید و آیا داشتن مدرک دکتری در حال حاضر الزامی است؟

انتخاب اساتید در گروه صنایع دانشگاه پرند در سه مرحله اتفاق افتاد. مرحله اول که خیلی سیستماتیک نبود و خانم دکتر علیقلی به همراه یکی از اساتید صنایعی که خارج از دانشگاه حضور داشتند، اساتید را انتخاب می کردند. مرحله دوم که همزمان با تشکیل گروه بود و اساتید مورد نظر رزومه شان را می دادند و پس از بررسی توسط گروه صنایع و تأیید اولیه، مراحل مصاحبه و انتخاب نهایی انجام می شد. در حال حاضر در مرحله سوم به سر می بریم که البته شرایط انتخاب دشوارتر شده و چون تعداد اعضای هیأت علمی کفایت می کند و قصد داریم در آینده در مقطع کارشناسی ارشد کار کنیم، برای جذب اساتید، شرط داشتن مدرک دکتری را الزامی  کرده ایم.

برای ثبات و تداوم حضور اساتید مدعو چه برنامه ای دارید و آیا ارزیابی مناسب تر آنها به این موضوع کمک نمی کند؟

اساتید مدعو همان گونه که از اسمشان پیداست، سرمایه گذاری معنوی خاصی روی پرند انجام نمی دهند؛ یعنی خودشان را متعلق به پرند نمی دانند و این طبیعی است؛ چرا که در واقع دانشگاه این تعلق را به آنها نمی دهد. این عدم تعلق باعث می شود که اساتید مدعو در دانشگاه های مختلف جستجو کنند و بهترین واحد را که مطابقت بیشتری با خواسته های آنها دارد برای ادامه فعالیت آموزشی انتخاب کنند.

بحث دیگر اینکه طبق قانون و عرف بعد از تخصیص اساتید هیأت علمی به کلاسها، اساتید مدعو می توانند کلاس بگیرند و در نتیجه ممکن است برنامه آنها مطابق خواسته هایشان نباشد. این قضایا به تدریج سبب می شود که اساتید مدعو نسبت به سیستم منفک شوند و بعضاً حتی پس از گذشت یک ترم، دانشگاه را ترک کنند. البته در گروه صنایع اساتید مدعوی نیز داریم که بصورت مداوم با آنها کار کرده ایم که از آن جمله می توان به خانم مهندس شریفیان و چند استاد از گروه مکانیک اشاره کرد.

در نهایت موافق هستم که اگر ارزیابی اساتید مدعو نیز همانند هیأت علمی ما سیستماتیک و دقیق تر باشد، نتیجه بهتری به همراه دارد و انشاالله به تدریج اساتید مدعومان را نیز بصورت مداوم در اختیار خواهیم داشت.

از جهت مزاح بگویم که در واقع دانشجویان از دو جنبه به حضور من نیاز دارند؛ یکی اینکه اگر کلاس استادی پر شده بود من مجوز اضافه کردن ظرفیت را صادر کنم و دیگری اینکه وساطت کنم و برایشان نمره بگیرم؛ به جز این موارد مراجعه ی خاص دیگری ندارم که اجابت نکرده باشم.

بعضی از دانشجویان معتقدند که شما بعنوان مدیر گروه، مدت زمان بسیار کمی در دانشگاه حضور دارید و حتی ترم گذشته حضورتان به یک روز در هفته نیز کاهش یافت. به نظر شما این موضوع تا چه اندازه بر روی دانشجوها و عملکرد گروه تأثیرگذار است؟

این اعتراض را وارد می دانم و قبول دارم که مدت زمان حضورم در دانشگاه، بعنوان مدیر گروه کم است. ولی متأسفانه به دلیل مشکلات شخصی نمی توانم حضور بیشتری داشته باشم و البته معاونت آموزشی و سایر اعضای هیأت علمی از ابتدا با علم به این موضوع، بنده را بعنوان مدیر گروه انتخاب کردند. به هر حال دانشجویان می توانند موضوع را به اطلاع معاونت آموزشی و ریاست دانشگاه برسانند تا آنها نیز تصمیمات لازم را اتخاذ کنند که قطعاً مورد احترام من نیز هست. بنده نیز چندین بار پیشنهاد پست مدیریت گروه را به اعضای هیأت علمی داده ام که مورد قبول آنها واقع نشده است.

از جهت مزاح بگویم که در واقع دانشجویان از دو جنبه به حضور من نیاز دارند؛ یکی اینکه اگر کلاس استادی پر شده بود من مجوز اضافه کردن ظرفیت را صادر کنم و دیگری اینکه وساطت کنم و برایشان نمره بگیرم. به جز این موارد مراجعه ی خاص دیگری ندارم که اجابت نکرده باشم.

البته این قضیه قصور بنده را توجیه نمی کند و از همین جا و از طریق سایت شما، از همه ی دانشجویان عذرخواهی می کنم و معتقدم اگر دانشجویان به حضور اندک من در دانشگاه معترضند می توانند نسبت به تغییر مدیریت گروه صنایع اقدام کنند؛ به نحوی که بدون در نظر گرفتن هیچ ملاحظه ای موضوع را به مسئولین دانشگاه گزارش کنند تا مدیر گروه دیگری انتخاب گردد.

برنامه ی کارگاه هایی که در دانشگاه شهید رجایی برگزار می شود، از ترم گذشته تغییر کرد، به نحوی که دانشجویان باید تمامی جمعه ها را تا پایان ترم به کارگاه بروند. آیا دانشگاه شهید رجایی یک طرفه چنین تصمیمی را اتخاذ کرد یا دانشگاه آزاد پرند نیز در این اقدام نقش داشت؟

دو دانشگاه طی مذاکره ای باهم، برای این اقدام به توافق رسیدند. در روش قبلی بسیاری از دانشجویان تقاضای جابجایی با سایر گروه ها را داشتند و همچنین درصورتیکه دانشجویی نمی توانست یکی از چهار جمعه را در کارگاه حاضر شود، معادل ۴ جلسه غیبت برایش منظور می شد؛ اما در روش جدید چنین مشکلاتی برطرف شده است. به هر حال اگر چه در برنامه ریزی جدید تمامی جمعه های دانشجویان تا پایان ترم درگیر این موضوع می شود؛ ولی توسط مزایایی که این روش ایجاد کرده، عیب مذکور پوشش داده شده و خودم نیز موافق روش جدید هستم.

با توجه به تمایل بسیاری از دانشجویان برای شرکت در آزمون کارشناسی ارشد، آیا گروه صنایع برنامه ای برای برگزاری کلاس های آمادگی کنکور کارشناسی ارشد در دانشگاه دارد؟

از آنجاییکه دانشجویان، به ندرت مقیم پرند هستند، ترجیح می دهند که این موضوع بین زمان کلاسها و در طی ترم تحصیلی اتفاق بیافتد که متأسفانه این امر امکان پذیر نیست و در روزهای جمعه نیز دانشجویان استقبال خوبی نخواهند کرد؛ به همین دلیل تا کنون نتوانسته ایم در دانشگاه پرند چنین کلاس هایی را برگزار کنیم.

باید توجه داشت که کیفیت کلاس کنکور به مدرسش بستگی دارد؛ اساتید کنکوری که در آن زمینه کار کرده و نکات و تست درآورده باشند و بتواند به قبولی دانشجو کمک کنند، هزینه شان بالاست. اگر قرار باشد که شما با هزینه ای یکسان در پرند با استاد X کلاس کنکور بگیرید یا در تهران، قطعاً به دلیل بحث زمان و دسترسی آسان تر تهران را انتخاب می کنید.

همچنین در کلاس کنکوری که در تهران برگزار می شود، شما می توانید با دانشجویان دیگری از سایر دانشگاه ها مواجه شده و خودتان را از نظر سطح علمی با آنها مقایسه کنید. به همین دلایل فکر نمی کنم که دانشگاه پرند، در یکی دو سال اخیر بتواند کلاس های کنکور برگزار کند ولی شاید در آینده بتواند در این زمینه مانور دهد.

سال گذشته به عنوان دانشجوی دکتری، برای یک فرصت مطالعاتی به کشور اسپانیا سفر کردید، آیا شرایط خاصی نظیر معدل دانشجو برای استفاده از این فرصت نیاز است و آیا هزینه سفر را دانشگاه مبدأ تقبل می کند؟

شرایط خاصی وجود ندارد و این طور نیست که شما دانشجوی برتر باشید یا خیر؛ چون وقتی در مقطع دکترا تحصیل می کنید، قطعاً این شرط را گذرانده اید. اگر خود شما از طریق مکاتبه یا در کنفرانسی با اساتیدی آشنا شوید که در زمینه ی فعالیت شما، در دانشگاهی فعال باشند و اظهار علاقه شما را بابت همکاری اجابت کنند، می توانید برای مدت محدودی در آن تیم حضور پیدا کرده و فعالیت کنید.

در ابتدا بین مثلث وزارت علوم، دانشگاه مبدأ و دانشگاه مقصد نامه نگاری انجام می شود و در صورت موافقت استاد راهنما، نامه به وزارت امور خارجه ارجاع داده می شود و پس از معرفی به سفارت، یک ویزای شش ماهه برای شما صادر می شود. برای دانشجویانی که بورسیه نیستند، یک سوم هزینه را وزارت علوم تقبل می کند و اگر خود وزارت علوم، شخصی را بورس کرده باشد، کل هزینه را پرداخت خواهد کرد.

یکی از مهمترین برنامه های ما اضافه کردن گرایش تولید صنعتی برای مقطع لیسانس و همچنین پذیرش دانشجو در سال ۱۳۹۱ برای مقطع کارشناسی ارشد رشته مهندسی صنایع می باشد.

گروه صنایع دانشگاه آزاد پرند را در کل چطور ارزیابی می کنید و برای آینده چه برنامه هایی دارید؟

گروه صنایع به طور کلی گروه خوبی است. شاید هر یک از اعضای هیأت علمی در مواردی ضعف و قوت داشته باشند ولی اکثر اساتیدمان بروز هستند. هشت نفر از اعضا، دانشجوی دکتری می باشند. آقای دکتر جعفری که به تازگی مدرک دکتری را اخذ کردند هم اکنون استادیار هستند و آقای دکتر عالمی نیز وزنه ی بسیار بزرگی برای گروه محسوب می شوند.

در بحث های انگیزشی نیز می توانم به آقایان دکتر فتاحی و دکتر کاظمی پور و خانم ها دکتر دوکوهکی و مهندس موسوی اشاره کنم که صرف تدریس کار می کنند و واقعاً انرژی می گذارند؛ خصوصاً خانم دکتر دوکوهکی  که در آیتم علاقه به تدریس، طبق ارزشیابی انجام شده توسط دانشجویان نمره ی ۹ از ۹ را کسب کرده اند و هیچ استاد دیگری در این دانشگاه نتوانسته چنین نمره ای را بدست آورد. این موارد نقاط قوتی است که می تواند گروه مهندسی صنایع را تقویت نماید.

در مورد قسمت دوم سؤال شما باید عرض کنم که یکی از مهمترین برنامه های ما اضافه کردن گرایش تولید صنعتی برای مقطع لیسانس و همچنین پذیرش دانشجو در سال ۱۳۹۱ برای مقطع کارشناسی ارشد رشته مهندسی صنایع می باشد. در بحث پژوهشی نیز با توجه به رویکردی که در ۷، ۸ ماه اخیر توسط مسئولین دانشگاه اتفاق افتاده و بودجه ی نسبتاً خوبی به این بخش اختصاص داده شده است، می توانیم مسابقات و کنفرانس های خوبی برگزار کنیم. در همین راستا گروه صنایع نیز فعالیت های پژوهشی خود را با توجه به امکانات دانشگاه، گسترش و توسعه خواهد داد.

پایگاه اینترنتی مهندسی صنایع دانشگاه آزاد پرند را چگونه ارزیابی می کنید؟

متأسفانه تا اینجا نتوانسته ام به آن شکل برای این سایت مفید فایده باشم و بیشتر بهره بردار بوده ام؛ اما قاعدتاً با حضور دانشجویانی که بدون چشم داشت و خالصانه فعالیت می کنند، این سایت می تواند همچنان در مسیر رشد و توسعه گام بردارد و مطمئن هستم افرادی که اینگونه فعالیت می کنند، نظرات را به خوبی اعمال کرده و با دید بهبود به انتقادات می نگرند. به هر حال امیدوارم که فعالیت های این سایت تداوم داشته باشد؛ چرا که ثبات باعث اعتماد می شود و به واسطه همین اعتماد شاهد مراجعه و مشارکت هرچه بیشتر اساتید و دانشجویان خواهیم بود.

آقای دکتر فرهنگ مقدم از اینکه وقتتان را در اختیار ما قرار دادید بی نهایت سپاسگزاریم.

تگ: دانشگاه آزاد پرند, دکتر فرهنگ مقدم, مصاحبه با اساتید, گروه مهندسي صنايع